Zo. Een hoop heeft plaatsgegrepen sinds mijn laatste blogje! Ik heb de kamer in Zwolle waar ik 5.5 jaar lang woonde ingepakt, ben (tijdelijk) weer bij de ouderlijke figuren in Hoorn gaan wonen, ben begonnen met mijn nieuwe baan in Amsterdam en behoor nu weer tot die leuke gezellig en massale groep treinforenzen. Mijn werk is leuk, even weer thuis wonen is verrassend gezellig, en ik waardeer de weekenden duizenden malen meer na een 40-urige werkweek.
Dit jaar heb ik semi-grootse plannen met deze blog: mijn voornemen is om meer te schrijven, en vooral meer over films. Ik zou het toch erg leuk vinden als ik het onder de knie krijg om echt filmrecensies te schrijven: zou blijf ik aan de schrijf en ook nog over iets dat ik heel leuk vind. Verwacht dus minder ‘friday favourites’ en andere crap van mij en meer ‘omg omg omg, deze film MOET je zien!’.
Om alvast een beginnetje te maken heb ik een top 10 gemaakt van de leukste nieuwe films die in 2011 heb gezien. Over sommige van deze films heb ik al wat geschreven, die stukjes zal ik erbij linken:
1. 50/50 (recensie)
2. Bridesmaids (recensie)
3: Paul (recensie)
4: Rise of the Planet of the Apes (recensie)
5: X-Men: First Class
6: Crazy Stupid Love
7: Midnight in Paris
8: The Ides of March
9: TinTin
10: Sherlock Holmes: Games of Shadows
Met honourable mentions voor Horrible Bosses, Captain America (recensie) en Mission Impossible 4: vermakelijk, maar niet einde-jaars-lijstjes waardig.
En een top 3 van slechtste/kutste/teleurstellendste/etc:
1. No Strings Attached
2: Cowboys & Aliens
3: The Hangover II (recensie)
(nu heb ik lang niet alle films gezien die in 2011 zijn uitgekomen, zoals Tree of Life, We Need To Talk About Kevin, Drive of Melancholia… Beschouw deze lijsten dan ook als zeer subjectief. Dat moet je sowieso wel doen met alles dat ik over film schrijf *einde disclaimer)
Ik ga hard mijn best doen me aan dit goede-filmschrijf-voornemen te houden, dus tot snel!
Een paar weken geleden sprak oud klasgenootje Lennart me aan op Facebook chat – of ik hem kon helpen met wat voorbereidend werk voor een Star Wars artikel in de VPRO gids. Zoiets hoef je me geen twee keer te vragen en nadat ik hem een hele lijst films, sites, boeken, artikelen etc aan had geraden vroeg hij of hij mij niet misschien mocht interviewen voor het artikel. Dat heeft hij dus gedaan en nu sta ik enorm, enorm geeky in de VPRO gids te gillen dat ik het irritant vind als mensen een stukje script uit Empire Strikes Back verkeerd citeren. Al met al vind ik dit een enorm leuk artikel geworden, dus alle props aan Lennart die een flink verhaal in 500 woorden moest proppen! Ik weet uit mijn CJP tijd nog wel hoe immens moeilijk dat kan zijn dus ja, kudos.
Anyways, hieronder een scan van het artikel, lach je vooral maar kapot om mijn maffe obsessie. En niet vergeten de gids zelf ook gewoon te kopen he! (voor dit bericht word ik niet betaald.)
(klik voor een grotere versie) (sorrry voor de crappy scan)
En ik ben helemaal verslaafd aan het ding. Hij is altijd bij me. Altijd opgeladen. Ligt onder mijn kussen als ik slaap. Ik ga Whatsappend door het leven. Moest Wordfeud verwijderen omdat ik anders om drie uur ‘s nachts wakker werd om een volgende woord te leggen. Ga helemaal door het lint als Gmail niet tijdig synct en ik zo een mailtje mis. Ben zo iemand geworden die, terwijl er iemand met me praat, ondertussen Twitter checkt.
Ai.
Van de week was ik een film aan het kijken en ik besloot mijn telefoon uit te zetten. ZOMAAR! Uit het niets! Bam, uit dat kreng. Na hele dagen, weken aan mijn telefoontje gelijmd te zitten was ik het ineens zat. En het beviel wel. Ik liet mijn telefoon uit en ging slapen, en zette een ouderwetse wekker, zo eentje met een -gasp- radio. De gemiste berichten de volgende dag waren als een soort cadeautje. Ik voelde me zo cool en anders en verlost. Stomme slimme telefoon. Weg jij! I don’t need you!
Met deze nieuwe kijk op het leven sliep ik beter en voelde ik me minder opgejaagd. Ik ben uiteraard niet de eerste op aarde die deze conclusie heeft getrokken. En anderen kunnen de redenen om misschien te overwegen je smartphone weg te doen een stuk beter brengen dan ik, dus bij deze put ik even uit hun argumentaties.
Louis C.K. uitte zijn onvrede over continue Twitterende smartphonegebruikers bij Conan. (via Gizmodo)
Ryon O’Connell, mijn favoriete Thought Catalog schrijver, schreef een zeer overtuigend stuk over waarom zijn leven (als blogger!) juist zo awesome is zonder smartphone.
When I finish a long day of blogging about penises and being sad, I run away from my computer screaming and into the loving arms of my IRL friends. Not spending the rest of my day clicking “Refresh” is…refreshing to say the least. If someone really wants to get in touch with me, they can just call or text me. I have no email or internet access and society needs to deal with it.
Lees hier zijn hele artikel, zeker stof om over na te denken.
In dit artikel vertelt schrijver Sam Graham Felsen over hoe hij ervoor koos om afscheid te nemen van zijn iPhone voor een veel simpeler model telefoon. Waarom dit artikel zo bijzonder is? Hij maakte deel uit van Barack Obama’s digital campaign team in Chicago. En je kan je voorstellen dat zo iemand niet echt zonder die iPhone kan…
First thing the next morning, I went to the AT&T store. I had to explain several times that I didn’t want to trade my iPhone in for a newer model, or a Droid, or anything with the Internet. I just wanted something that would allow me to make calls. The sales clerk looked at me with an expression that read: “Who gets something worse on Black Friday?” I walked out with a ridiculously unsleek ’90s-era Nokia that my friends still tease me about.
Met dit mooie citaat als uitgangspunt: “Men have become tools of their tools” – vertelt hij het verhaal over hoe bevrijdend het kan zijn om juist niet alle mogelijkheden van mobiel internet altijd in je broekzak te hebben zitten.
Als laatste heeft ook The Next Web een artikel over het dumpen van je telefoon, maar deze gaat heel specifiek over de iPhone en zijn gebreken en niet zozeer over algemene smartphone haat. Toch interessant om te lezen op zo’n digitaal-minded online magazine.
Okee, en wat doe ik? Ik houd mijn mooie smartphone gewoon, en blijf hem zeker ook gebruiken. Maar ik ga het ding iets vaker uitzetten en proberen er iets minder geobsedeerd mee om te gaan. Geniet, maar drink met mate.
“Weet je welke film ik nu heb?” is altijd het eerste dat mijn vader zegt als we elkaar weer zien. 30 Minutes or Less was deze keer het antwoord. “Heb je daar nog nooit van gehoord?!” reageerde hij ontzet toen hij het vraagteken op mijn gezicht zag. “Van de maker van Zombieland… met Danny McBride, die Jesse blabla van de Facebook film..” – “Oh, Jesse Eisenberg? …nee, alsnog nooit van gehoord.” Nouja, hop, kijken dus.
Het eerste gedeelte van de film dacht ik ‘nee, nee, nee papa nee, waarom heb je deze film aangezet?’ Irritante mensen, veel gescheld en nutteloos geweld en, gewoon, mweh (hoewel de openingsscene wel veel goeds belooft: een wild rondrijdende Jesse Eisenberg op de klanken van The Hives’ Tick Tick Boom). Deze film heb ik al drieduizend keer gezien, dacht ik.
En toen werd het ineens 1 grote belachelijke hoop idioterie. De hoeveelheid geweld werd alleen maar meer, maar ook steeds grappiger. De ene absurde situatie stapelde zich op de andere. De meest briljante personages begonnen zich voor te stellen en de show te stelen. De film is enorm dom, maar verdomme, hij was ook hilarisch.
een van de slachtoffers van het overvloedige geweld in de film
Okee, het verhaal: Danny McBride heeft quick cash nodig om de huurmoordenaar te betalen die zijn vader om moet leggen, en ontvoert pizzabezorger Jesse Eisenberg, bouwt een bom om zijn borstkas en bedreigt hem met de dood als hij niet snel 100k steelt bij een bank. Hilarity ensues, de car chases zijn GEWELDIG, en soms ben je zo hard aan het lachen om de ene grap dat je er zo alweer drie hebt gemist. Deze film was zoooveel leuker dan beide Hangovers bij elkaar. (Is het overigens al duidelijk dat ik een hekel heb aan The Hangover?)
Je moet je even door het langzaam varende begin heenworstelen, maar daarna zit je echt naar een briljant grappig en vooral extreem idiote film te kijken. Een film die compleet en volledig alleen is gemaakt om te entertainen, en dat heel goed doet.
Comment Moderator: The Dirtiest Job on the Internet – interessant artikel over hoe het modereren van comments er tegenwoordig aan toe gaat bij grote merken en websites. Het is niet alleen maar verbale akkefietjes oplossen – soms redden zij mensen ook van zelfmoord of andere afschuwelijkheden. Good read!
7 font-tastic-fonts @ Pretty.nu – een aantal mooie en gratis fonts, getipt door Gwendolyn van Pretty.nu! Nieuwe fonts zijn altijd goed, en deze vind ik erg leuk.
Stuff Dutch People Like – mijn vriendinnetje Anne woont nu alweer een poosje in London en deelde deze link op haar Facebook met haar nieuwe Britse vrienden. ‘For all the foreigners around me; This’ll make you understand me!’. Ook een heel leuke site om te lezen als je zelf Nederlands bent… want het is allemaal toch wel erg pijnlijk waar. (Jammer alleen dat deze site zo te zien al een jaar niet is geupdate?)
Docu: Inside Facebook – deze zag ik afgelopen zondag op BBC2. Hoewel het overgrote deel van de docu voor mij geen nieuwe informatie was, geeft het wel mooi begrijpelijk weer wat Facebook nu precies voor marketing opportunities heeft voor buitenstaanders die ermee werken, zoals ik. Laten we het zo zeggen: na het zien van deze docu begreep mijn moeder eindelijk wat mijn baan inhoudt.
Copy Paste Character – Superhandige site waar je met een aantal clicks vele special characters kan vinden en uiteraard copy+pasten. Heeft ook de optie om HTML codes van de characters te vinden en je kan er bovendien ook een eigen ‘set’ creeeren zodat je niet steeds hoeft te zoeken naar het euro-teken, een streepje op de e (zoals ik het nog altijd noem.. eh..) of wat je ook maar dagelijks gebruikt.
Microwhat – De beschrijving van de site zegt het het beste: “Before and After pictures of microwaving everything.”
